صفای ما پابرهنه ها میدونی چیه؟ اینه که هیچ ریگی به کفشمون نیست !

روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند
ديو هستند ولي مثل پري ميپوشند
گرگ هايي كه لباس پدري ميپوشند
آنچه ديدند به مقياس نظر ميسنجند
عشق ها را همه با دور كمر ميسنجند
خوب طبيعي است كه يك روزه به پايان برسد
عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد

بعضي فکر مي کنند منصفانه نيست که

خدا کنار گل سرخ خار گذاشته است
بعضي ديگر خدا را ستايش مي کنند که کنار خارها گل سرخ گذاشته است

ما چون ز دری پای کشیدیم  کشیدیم
امید زهرکس که بریدیم, بریدیم
دل نیست کبوتر چوبرخاست, نشیند
ازگوشه ی بامی که پریدیم, پریدیم
رم دادن صید خود ازآغاز, غلط بود
حالا که رماندی ورمیدیم ,رمیدیم

روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند
ديو هستند ولي مثل پري ميپوشند
گرگ هايي كه لباس پدري ميپوشند
آنچه ديدند به مقياس نظر ميسنجند
عشق ها را همه با دور كمر ميسنجند
خوب طبيعي است كه يك روزه به پايان برسد
عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند ولی حیف که من زاده ی امروزم... خدایا جهنم فرداست پس چرا امروز می سوزم ؟!!

 نميخواهم براي لحظه اي حتي به فكر ديگري باشي

 نميخواهم صفاي خنده ات را ديگري ببيند

 نميخواهم كسي نامش،برلبهاي توبنشيند

 نميخواهم به غيرازمن بگيرد دست تودستي

 نميخواهم كسي يارت شوددرراه اين هستي

زندگی چون گل سرخ است... پر از عطر... پر از خار... پر از برگ لطیف... یادمان باشد اگر گل چیدیم... عطر و برگ و گل و خار همه همسایه دیوار به دیوار هم اند...

خبر به دورترین نقطه جهان برسد 

        نخواست او به من خسته، بی کمان برسد 

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت 

        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد   

خدا کند ، که نفرین نمی کنم   

       نکند به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود  

      خدا کند که فقط زود آن زمان برسد...

منم آن شعله آتش که از هر شمع برخیزم... تمام هستی خود را فقط به پای تو ریزم... درون قلب من فرمانروایی کن... که از موی تو برخیزد همه عطر دل انگیزم...